Μελέτη αποκαλύπτει ότι οι μύγες της ελιάς στην Ισπανία είναι ανθεκτικές σε ένα κοινό φυτοφάρμακο
Περίπου το 80% των πληθυσμών της μύγας της ελιάς στην ηπειρωτική χώρα διαθέτει γονίδια που τους προσδίδουν ανθεκτικότητα σε ένα από τα πιο διαδεδομένα φυτοφάρμακα.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης, οι πληθυσμοί της μύγας της ελιάς στην Ισπανία έχουν αναπτύξει γενετική αντοχή σε ένα συνηθισμένο είδος φυτοφαρμάκου που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο και την εξάλειψή τους.
Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο ακαδημαϊκό περιοδικό Insects, διαπίστωσε ότι πάνω από το 80% των πληθυσμών της μύγας της ελιάς στην ηπειρωτική Ισπανία διαθέτουν γονίδια που τους προσδίδουν υψηλό επίπεδο ανθεκτικότητας στα οργανοφωσφορικά φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται συνήθως.
Δείτε επίσης: Μελέτη για τον έλεγχο της μύγας της ελιάς κερδίζει βραβείο έρευναςΤα επίπεδα ανθεκτικότητας στα οργανοφωσφορικά φυτοφάρμακα διαπιστώθηκε ότι ήταν σταθερά στους πληθυσμούς της μύγας της ελιάς, ανεξάρτητα από τον τύπο του ελαιώνα (δηλ. βιολογικός, υπερ-υψηλής πυκνότητας, παραδοσιακός) στον οποίο εντοπίστηκαν.
Κανονικά, τα οργανοφωσφορικά φυτοφάρμακα δρουν αναστέλλοντας την πρωτεΐνη ακετυλοχολινεστεράση, η οποία διασπά τη χημική ουσία ακετυλοχολίνη, έναν νευροδιαβιβαστή υπεύθυνο για τη σύσπαση των μυών.
«Τα οργανοφωσφορικά εντομοκτόνα αναστέλλουν ανεπανόρθωτα την ακετυλοχολινεστεράση, επομένως η ακετυλοχολίνη δεν αποικοδομείται, γεγονός που προκαλεί παρατεταμένη παράλυση του εντόμου και, κατά συνέπεια, τον θάνατό του», δήλωσε η Esther Lantero, ερευνήτρια στο τμήμα γενετικής, φυσιολογίας και μικροβιολογίας του πανεπιστημίου.
Ωστόσο, οι ερευνητές ανέφεραν ότι η υπερβολική χρήση αυτών των φυτοφαρμάκων στις ελιές σε ολόκληρη τη χώρα έχει προκαλέσει τρεις διαφορετικούς τύπους μεταλλάξεων στο γονίδιο ace. Κάθε μία από αυτές τις μεταλλάξεις έχει αρνητική επίδραση στον τρόπο με τον οποίο τα φυτοφάρμακα αλληλεπιδρούν με την πρωτεΐνη ακετυλοχολινεστεράση και μειώνει την αποτελεσματικότητά τους.
«Είναι απαραίτητο να βρεθούν αποτελεσματικές εναλλακτικές λύσεις που να μειώνουν σημαντικά την πυκνότητα των πληθυσμών της μύγας της ελιάς», δήλωσε η Lantero. «Για τον λόγο αυτό, οι προσπάθειες πρέπει να επικεντρωθούν στην αναζήτηση βιολογικών, καλλιεργητικών, βιοτεχνολογικών ή φυσικών μεθόδων που μειώνουν τη χρήση χημικών ουσιών, εστιάζοντας την προσέγγιση στον βιολογικό έλεγχο».
Παράλληλα με τη δοκιμή πληθυσμών της μύγας της ελιάς από 12 διαφορετικές περιοχές της Ισπανίας, οι ερευνητές εξέτασαν επίσης πληθυσμούς από 12 άλλες περιοχές σε πέντε χώρες της Μεσογείου.
Διαπίστωσαν υψηλά επίπεδα ανθεκτικότητας στα οργανοφωσφορικά φυτοφάρμακα σε επιλεγμένους πληθυσμούς στην Ελλάδα και την Ιταλία (τουλάχιστον 95%), ενώ οι πληθυσμοί από το Ισραήλ και την Πορτογαλία παρουσίαζαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα ανθεκτικότητας (κοντά στο 50%).
Εν τω μεταξύ, οι πληθυσμοί από την Τυνησία και τις Βαλεαρίδες Νήσους της Ισπανίας παρουσίαζαν σχεδόν αμελητέα επίπεδα ανθεκτικότητας.