Ερευνητές εντοπίζουν την προέλευση της μεσογειακής διατροφής στην αρχαία ελληνική ιατρική
Η μεσογειακή διατροφή ενδέχεται να είχε θεωρηθεί από τους πρώτους γιατρούς ως μια μορφή ιατρικής θεραπείας.
Μια νέα μελέτη αρχαίων ελληνικών κειμένων αποκαλύπτει ότι η μεσογειακή διατροφή
ενδέχεται να είχε θεωρηθεί από τους πρώτους γιατρούς ως μια μορφή ιατρικής θεραπείας.
Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Ethnopharmacology
στις 6 Ιανουαρίου, συντάχθηκε από τον καθηγητή Τζον Γουίλκινς του Πανεπιστημίου του Έξετερ, ειδικό στην ιστορία της διατροφής και της ιατρικής στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.
Ο καθηγητής Wilkins περιγράφει τις πρακτικές του Γαληνού της Περγάμου, οι οποίες αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό εκείνες των σύγχρονων υποστηρικτών της μεσογειακής διατροφής.
Γεννημένος το 129 μ.Χ., ο Γαληνός βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην προληπτική ιατρική ως μέθοδο θεραπείας. Ως προσωπικός γιατρός αρκετών αυτοκρατόρων, θεωρούσε τη διατροφή εξίσου σημαντική με τη φαρμακολογία για τη διατήρηση της καλής υγείας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου.
Αντί να αποδίδουν τις ασθένειες σε υπερφυσικές δυνάμεις ή θεότητες, οι Έλληνες γιατροί της Ιπποκρατικής σχολής, όπως ο Γαληνός, τόνιζαν στους ασθενείς τους την ανάγκη για απλή και γευστική τροφή. Αυτό προέκυπτε από την αντίληψη ότι οι εξωτερικές ιδιότητες ενός τροφίμου υπογράμμιζαν την επίδρασή του στον ανθρώπινο οργανισμό.
Δείτε επίσης: Άρθρα σχετικά με τη Μεσογειακή Διατροφή
Αν, για παράδειγμα, ένα φρούτο ή ένα λαχανικό είναι ιδιαίτερα ισχυρό, η έντονη γεύση του θα μπορούσε να θεωρηθεί ως έκφραση της θρεπτικής του αξίας. Η κακή γεύση δεν ήταν, επομένως, απλώς ένα γαστρονομικό ζήτημα, αλλά και ιατρικό. Ως αποτέλεσμα, η προσθήκη αρωματικών ουσιών έγινε βασικό συστατικό της πρώιμης ελληνικής διατροφής, με έμφαση στη χρήση ελαιολάδου και ψαρόσουπας για τη βελτίωση της δραστικότητας των τροφίμων.
Σύμφωνα με τον Wilkins, ο Γαληνός ήταν γνωστός για το ότι συμβούλευε τους ασθενείς να αρωματίζουν τα γεύματά τους με μπαχαρικά όπως το τζίντζερ ή το πιπέρι, όταν μπορούσαν να τα αγοράσουν.
Ο χυμισμός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον τρόπο επιλογής των θρεπτικών τροφών. Η ιδέα ήταν ότι η ισορροπία των σωματικών υγρών, γνωστών ως χυμοί, ήταν απαραίτητη για να επιτύχει ένας ασθενής την υγεία. Η ρύθμιση της διατροφής αποτελούσε πρωταρχική τακτική για την επαναφορά των ανισορροπημένων χυμών σε ένα ισορροπημένο επίπεδο· τα κρεμμύδια ή το σκόρδο, για παράδειγμα, μπορούσαν να συνταγογραφηθούν ως αραιωτικά μέσα σε κάποιον του οποίου οι χυμοί ήταν υπερβολικά πυκνοί.
Αν και ορισμένα αναγνωρίσιμα στοιχεία της σημερινής μεσογειακής κουζίνας δεν είχαν ακόμη εισαχθεί στην Ελλάδα (όπως η ντομάτα από τη Νότια Αμερική), ο Γαληνός και άλλοι γιατροί της Ιπποκρατικής σχολής έθεσαν μεγάλο μέρος των δομικών θεμελίων για τον τρόπο με τον οποίο η διατροφή αυτή εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα, σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα. Τα γλυκά και τα λιπαρά τρόφιμα σε μεγάλες ποσότητες αποθαρρύνονταν τότε, όπως και σήμερα. Το κρέας δεν ήταν πάντα εύκολα διαθέσιμο, γεγονός που οδήγησε σε μια στροφή προς γεύματα με βάση τα φυτά.