Η έρευνα για το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο αντιμετωπίζει εμπόδια στην Ελλάδα
Η Ελλάδα βρίσκεται εν μέσω μιας διαρροής εγκεφάλων που αναγκάζει τους πιο λαμπρούς να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό. Όμως, η κατάσταση χειροτερεύει.
Εδώ και πάνω από ένα χρόνο καλύπτω τη διαμάχη σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού 432/2012 της ΕΕ για την επισήμανση των τροφίμων στην Ελλάδα. Η προσπάθεια να ξεμπερδέψω αυτόν τον γόρδιο δεσμό παραπληροφόρησης και επιστημονικής συσκότισης αποδείχθηκε ένα έργο ηράκλειο.
Η έρευνά μου συνεχίστηκε και ξεπέρασε τα γεγονότα που ανέφερα σε προηγούμενα άρθρα. Βρέθηκα αντιμέτωπος με συγκρουόμενα συμφέροντα, πολιτικές παρεμβάσεις, επαγγελματικές ζήλιες και πιθανή επιστημονική ατασθαλία και απάτη εντός της επιστημονικής κοινότητας της ΕΕ.
Όταν ξεκίνησα αυτό το ταξίδι, υπέθεσα ότι οι επιστήμονες ήταν αναζητητές της αλήθειας και της καινοτομίας. Τουλάχιστον αυτή ήταν η εμπειρία μου μέχρι τότε. Στη σύγχρονη Ελλάδα, ωστόσο, ορισμένοι ακαδημαϊκοί που διαθέτουν ισχυρές διασυνδέσεις μέσω οικογενειακών σχέσεων ή πολιτικών δεσμών τυγχάνουν προνομιακής μεταχείρισης, ακόμη και όταν το έργο τους είναι κατώτερο των προδιαγραφών ή και εντελώς δόλιο. Στην Ελλάδα διατίθενται τεράστια χρηματικά ποσά σε έναν μικρό αριθμό ακαδημαϊκών με ισχυρές διασυνδέσεις. Πρόσφατα αναφέρθηκε ότι εκατομμύρια ευρώ από επιχορηγήσεις της ΕΕ για έρευνα αποκτήθηκαν με δόλιο τρόπο. Τα ονόματα των εμπλεκόμενων ερευνητών δεν έχουν δημοσιευτεί.
Προσωπικές ακαδημαϊκές αντιπαλότητες αποκαλύφθηκαν όταν στάλθηκε επιστολή στον προηγούμενο πρόεδρο της Ελληνικής Βουλής από τρεις διακεκριμένους επιστήμονες: τον Δημήτρη Μπόσκου, τη Μαρία Τσιμίδου και τον Αλέξιο-Λεάνδρο Σκαλτσούνη, στις 18 Ιουνίου 2014. Αντιτάχθηκαν στο ερώτημα που τέθηκε πέρυσι στον Υπουργό Γεωργίας Αθανάσιο Τσαφτάρη από μερικούς βουλευτές σχετικά με τον κανονισμό 432/2012 της ΕΕ για την επισήμανση των ισχυρισμών υγείας.
Ακολουθεί απόσπασμα:
«Προς έκπληξή μας, ανακαλύψαμε ότι ένας διεθνής ιστότοπος (oliveoiltimes.com) ανέφερε ότι μια ομάδα Ελλήνων βουλευτών υπέβαλε ερώτηση στη Βουλή, η οποία σχετίζεται με την επιστημονική ανάλυση (NMR) για την ανίχνευση δύο συγκεκριμένων ουσιών (ολεοκανθάλη και ολεακεΐνη) στο παρθένο ελαιόλαδο και ζητά από τις αρμόδιες αρχές — συγκεκριμένα την ΕΦΕΤ (Ελληνική Εθνική Υπηρεσία Τροφίμων) και το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων — να εγκρίνουν μια επιστημονική ανάλυση (NMR) προκειμένου να αποδειχθεί η ανωτερότητα ορισμένων ελαίων που παράγονται στην Ελλάδα. Τέτοιες ενέργειες θεωρούμε ότι είναι εξαιρετικά λανθασμένες, επιστημονικά ασαφείς, δημιουργούν μεγάλη σύγχυση μεταξύ των παραγωγών και πολλά ερωτήματα σχετικά με τα κίνητρά τους.»
Χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να καταλάβουμε τι ώθησε αυτούς τους τρεις επιστήμονες να γράψουν μια επιστολή αμφισβητώντας τα κίνητρα των εκλεγμένων αξιωματούχων. Ωστόσο, το κίνητρο των εκλεγμένων αξιωματούχων είναι πιο προφανές.
Το ερώτημα που τέθηκε από μια ομάδα βουλευτών που ενεργούσαν εκ μέρους των ελαιοκαλλιεργητών ζητούσε διευκρίνιση για το λόγο που η ΕΦΕΤ αρνήθηκε να εφαρμόσει τον κανονισμό που ο ίδιος ο Τσαφτάρης είχε αγκαλιάσει με τόσο ενθουσιασμό νωρίτερα. Η NMR θα ήταν το τέλειο εργαλείο για αυτόν τον σκοπό. Αλλά χρειαζόταν μια πολιτική απόφαση και υποστήριξη για να γίνει η NMR πιο προσιτή.
Η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα έχει αγκαλιάσει με ενθουσιασμό τη μέθοδο NMR για την ακριβή μέτρηση μεμονωμένων φαινολικών ενώσεων, αλλά στην Ελλάδα έχει αγνοηθεί. Γιατί; Επειδή διακυβεύονται σημαντικά κονδύλια της ΕΕ. Η ΕΕ έχει χρηματοδοτήσει γενναιόδωρα Έλληνες επιστήμονες για να βρουν νέες μεθόδους μέτρησης των φαινολικών ενώσεων στο ελαιόλαδο με σκοπό την εφαρμογή του κανονισμού της ΕΕ 432/2012 για την επισήμανση, αλλά το NMR είχε ήδη εφευρεθεί χωρίς καμία χρηματοδότηση έρευνας από την ΕΕ.
Η ακόλουθη ισχυρισμός υγείας επιτρέπεται στις ετικέτες: Οι πολυφαινόλες του ελαιολάδου συμβάλλουν στην προστασία των λιπιδίων του αίματος από το οξειδωτικό στρες. Ο ισχυρισμός μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο για ελαιόλαδο που περιέχει τουλάχιστον 5 mg υδροξυτυροσόλης και των παραγώγων της (π.χ. σύμπλεγμα ελευροπεΐνης και τυροσόλη) ανά 20 g ελαιολάδου. Προκειμένου να φέρει τον ισχυρισμό, πρέπει να παρέχονται πληροφορίες στον καταναλωτή ότι το ευεργετικό αποτέλεσμα επιτυγχάνεται με ημερήσια πρόσληψη 20 g ελαιολάδου.
Σε αντίθεση με τον παραπάνω ισχυρισμό υγείας που επιτρέπεται από την ΕΕ, οι τρεις επιστήμονες που συνέταξαν την επιστολή (Boskou, Tsimidou και Skaltsounis) ισχυρίστηκαν ότι δεν ήταν δυνατό να ποσοτικοποιηθούν τα οφέλη για την υγεία των επιμέρους φαινολικών ενώσεων στο ελαιόλαδο:
«Το ζήτημα που τέθηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είναι επιστημονικά περίπλοκο και το ποια είναι η πιο αποτελεσματική, αξιόπιστη και οικονομική μέθοδος ανάλυσης ή ποιες ουσίες πρέπει να προσδιοριστούν, είναι κάτι που πρέπει να απαντηθεί από την επιστημονική κοινότητα και όχι από βουλευτές. Το ελαιόλαδο είναι πολύ πλούσιο σε βιοδραστικά συστατικά, μια κατηγορία χημικά συγγενών βιοφαινολών με υδροξυτυροσόλη και τυροσόλη, και δεν είναι δυνατόν να ποσοτικοποιηθεί η συμβολή κάθε μεμονωμένης ένωσης στο συνολικό ευεργετικό αποτέλεσμα για την υγεία.»
Ωστόσο, η ΕΕ είχε ήδη ποσοτικοποιήσει τα οφέλη για την υγεία της υδροξυτυροσόλης και των παραγώγων της που βρίσκονται στο ελαιόλαδο. Αυτή ήταν η βάση του ισχυρισμού υγείας που επιτρέπεται στην ετικέτα των εξαιρετικών παρθένων ελαιολάδων (EVOO) με υψηλή περιεκτικότητα σε πολυφαινόλες που πληρούν τις προϋποθέσεις. Στην πραγματικότητα, ο Τσαφτάρης κλήθηκε επειδή είχε εξουσία επί της ΕΦΕΤ, εν μέσω καταγγελιών ότι η ΕΦΕΤ δεν επέτρεπε την εφαρμογή του κανονισμού της ΕΕ για τους ισχυρισμούς υγείας.
Αυτό που κάνει το θέμα ακόμη πιο περίεργο είναι ότι οι τρεις επιστήμονες που υπέγραψαν αυτή την επιστολή διαμαρτυρίας είναι πολύ σεβαστοί στον τομέα της έρευνας για το ελαιόλαδο. Αυτό με έκανε πολύ περίεργο. Έτσι, έψαξα τις αλληλένδετες σχέσεις τους. Ο Τσαφτάρης ήταν επίσης καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου έχουν την έδρα τους ο Μπόσκου και η Τσιμίδου. Μήπως επηρέασαν την ΕΦΕΤ ώστε να αλλάξει στάση όσον αφορά την εφαρμογή του κανονισμού;
Με εξέπληξε το γεγονός ότι το όνομα του Σκαλτσούνη εμφανιζόταν στην επιστολή. Ο Σκαλτσούνης είναι επικεφαλής του Τμήματος Φαρμακογνωσίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ο Προκόπιος Μαγιάτης ανακάλυψε τη μέθοδο NMR για την ακριβή μέτρηση μεμονωμένων φαινολικών ενώσεων στο ελαιόλαδο. Γιατί δεν θα ήθελε να χρησιμοποιηθεί η μέθοδος NMR για τη μέτρηση της υδροξυτυροσόλης και των παραγώγων της στο ελαιόλαδο, προκειμένου να τηρηθεί ο κανονισμός; Και γιατί αυτοί οι τρεις επιστήμονες εμπλέκουν τον Πρόεδρο της Βουλής, ο οποίος δεν έχει καμία αρμοδιότητα ή γνώση σε τέτοια θέματα; Πίστευαν ότι είχαν τόσο μεγάλη πολιτική δύναμη;
Η έρευνά μου αποκάλυψε μια σειρά από παρατυπίες και σκληρές αντιπαλότητες που κρύβονταν πίσω από αυτή τη συγκεκριμένη επιστολή. Αλλά πρώτα, ας κάνουμε μια ανακεφαλαίωση των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτήν και ας δούμε μερικά επιπλέον στοιχεία.
Μετά την αρχική ερώτηση, ο Τσαφτάρης συμβουλεύτηκε την ΕΦΕΤ και η απάντηση ήταν: «Η ολεοκανθάλη και η ολεακεΐνη δεν μπορούν να μετρηθούν και να συμπεριληφθούν προκειμένου να πληρούν τις προϋποθέσεις για τον ισχυρισμό υγείας, επειδή δεν αναφέρονται συγκεκριμένα στον κανονισμό». Αφού άκουσα αυτό που θεώρησα ως μια λανθασμένη και μη επιστημονική απόφαση, τηλεφώνησα αμέσως και έγραψα μια επιστολή στην ΕΕ ζητώντας διευκρίνιση σχετικά με το ποια συγκεκριμένα παράγωγα της υδροξυτυροσόλης πρέπει να μετρηθούν για να πληρούν τις προϋποθέσεις για τον ισχυρισμό υγείας. Έγραψα επίσης στην EFET εξηγώντας τον κανονισμό και υποστηρίζοντας την συμπερίληψη της ολεοκανθάλης και της ολεακεΐνης. Ο κανονισμός αναφερόταν σε παράγωγα της υδροξυτυροσόλης, όπως η τυροσόλη κ.λπ. Ένας χημικός με γνώσεις στη χημεία του ελαιολάδου θα γνώριζε σε ποια άλλα παράγωγα αναφερόταν. Ακόμη και αν δεν το γνώριζαν, το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να το αναζητήσουν στο Google, όπως έκανα εγώ.
Κατά συνέπεια, η ΕΦΕΤ αναίρεσε την απόφασή της και επιβεβαίωσε ότι πράγματι η ολεοκανθάλη και η ολεακεΐνη πρέπει να μετρηθούν προκειμένου να πληρούν τις προϋποθέσεις για τον ισχυρισμό υγείας. Μόλις το έμαθα αυτό, έστειλα αμέσως επιστολή στην ΕΕ ενημερώνοντάς τους ότι η ΕΦΕΤ είχε αποδεχτεί την ολεοκανθάλη και την ολεακεΐνη και, ως εκ τούτου, η γνώμη τους δεν ήταν πλέον απαραίτητη. Πρόσθεσα επίσης: «Κατά την άποψή μου, η ΕΦΕΤ, ως η αρμόδια αρχή για την ποιότητα και την ασφάλεια των τροφίμων στην Ελλάδα, έχει τη δικαιοδοσία να ερμηνεύει τον τρόπο εφαρμογής των κανονισμών της ΕΕ». Τους ζήτησα να επιβεβαιώσουν αυτό το γεγονός.
Η ειρωνεία αυτής της κατάστασης είναι ότι ένας δημοσιογράφος, ο οποίος διαθέτει πάθος για την ανάγνωση ερευνητικών εργασιών και νομικών εγγράφων, χωρίς επίσημο υπόβαθρο στη χημεία ή το δίκαιο, θα έπρεπε να εξηγήσει τη χημεία πίσω από τους κανονισμούς της ΕΕ και τη νομική θέση του ΕΦΕΤ σε σχέση με την ΕΕ. Λίγο μετά τη δημοσίευση της θετικής απόφασης, η ΕΦΕΤ έκανε πάλι στροφή 180 μοιρών και ζήτησε από την ΕΕ διευκρινίσεις σχετικά με το αν θα πρέπει να συμπεριληφθεί η ολεοκανθάλη.
Αυτή ήταν μια καταστροφική τροπή των γεγονότων για το ελληνικό ελαιόλαδο, το οποίο περιέχει περισσότερη ολεοκανθάλη από ολεακεΐνη. Μια ευνοϊκή απόφαση από την EFET θα ήταν μια πολύ θετική εξέλιξη για έναν κλάδο που έχει απόλυτη ανάγκη από καλά νέα.
Εν τω μεταξύ, έπρεπε να ξαναστείλω την επιστολή μου στην ΕΕ αρκετές φορές, επειδή αναδιοργάνωναν τα γραφεία και τα τμήματά τους. Η ΕΕ απάντησε τελικά στην ερώτησή μου μετά από καθυστέρηση ενός έτους και με ενημέρωσε ότι πράγματι οι εθνικές αρχές ασφάλειας τροφίμων στα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν πλήρη εξουσία να ερμηνεύουν και να εφαρμόζουν τους κανονισμούς της ΕΕ. Η ΕΕ εμπλέκεται μόνο όταν υπάρχει καταγγελία, οπότε προσπαθεί να μεσολαβήσει, αλλά η τελική απόφαση λαμβάνεται από το Δικαστήριο της ΕΕ.
Μόλις έλαβα το email, απάντησα και ρώτησα αν είχε υποβληθεί καταγγελία εναντίον της ΕΦΕΤ από οποιαδήποτε άλλη χώρα ή άτομο. Μου έδωσαν έναν σύνδεσμο όπου καταχωρούνται όλες οι καταγγελίες. Επαλήθευσα ότι δεν υπήρχαν καταγγελίες εναντίον της ΕΦΕΤ για αυτό, ούτε για οποιοδήποτε άλλο θέμα στην πραγματικότητα.
Αυτό με οδήγησε στο προφανές συμπέρασμα ότι η καταγγελία που οδήγησε την ΕΦΕΤ να αλλάξει επανειλημμένα τη γνώμη της προήλθε από το εσωτερικό της Ελλάδας. Αλλά ποιος ήταν υπεύθυνος για την παρεμπόδιση της εφαρμογής ενός κανονισμού που θα είχε τόσο θετικό αντίκτυπο στο ελληνικό ελαιόλαδο;
Αποφάσισα να συναντήσω και να πάρω συνέντευξη από τους συντάκτες της επιστολής, ξεκινώντας από τον κ. Σκαλτσούνη, καθώς βρισκόταν στην Αθήνα, ενώ είχα γράψει προηγουμένως στον κ. Μπόσκο και στον κ. Τσιμίδου, αλλά τα email μου έμειναν αναπάντητα και οι τηλεφωνικές κλήσεις μου δεν απαντήθηκαν. Ο Τσιμίδου εργαζόταν επίσης σε μια νέα μέθοδο μέτρησης των φαινολικών ενώσεων στο ελαιόλαδο και είχε αγνοήσει επανειλημμένα τη μέθοδο NMR.
Ο Σκαλτσούνης δέχτηκε αμέσως να μου δώσει συνέντευξη. Ως επικεφαλής του Τμήματος Φαρμακογνωσίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Σκαλτσούνης ανήκε στο ίδιο τμήμα όπου διεξήγαγαν την έρευνά τους οι Μαγιάτης και Μελιού. Συναντήθηκα με τον Σκαλτσούνη στο εργαστήριό του στο Πανεπιστήμιο.
Ο Σκαλτσούνης είχε πρόσφατα δημοσιεύσει μια εργασία στην οποία ανακοίνωνε την ανακάλυψη μιας νέας μεθόδου CE (Καπιλλαριακή Ηλεκτροφόρηση) για τη μέτρηση της ελαιοκανθάλης και της ελαιοακίνης. Ο Σκαλτσούνης ισχυριζόταν ότι αυτή η νέα μέθοδος είχε επαληθευτεί με HPLC και ανέφερε την εργασία του Μαγιάτη για το NMR ως απόδειξη της εγκυρότητάς της. Τον ρώτησα αν ο Μαγιάτης ή ο Μελιού επαλήθευσαν τη μέθοδό του χρησιμοποιώντας NMR. «Δεν ξέρουν τι κάνουν», είπε με έμφαση.
Δε θέλοντας να μετατρέψω αυτή τη συνέντευξη σε αντιπαράθεση, τον άφησα να συνεχίσει. Ήθελα να μάθω τι κρυβόταν πίσω από τις επιθέσεις του εναντίον δύο επιστημόνων που εργάζονται στο ίδιο τμήμα με αυτόν. Έχω δει επιστημονικές αντιπαλότητες στο παρελθόν, αλλά αυτή ήταν προσωπική.
Ο Σκαλτσούνης μου έδειξε γενναιόδωρα το εργαστήριό του και όλες τις ερευνητικές εργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Πόζαρε χαρούμενος για φωτογραφίες, ενώ ισχυριζόταν ότι δεν επιδιώκει τη δημοσιότητα όπως «άλλοι». Μια προφανής αναφορά στη δημοσιότητα που έχουν λάβει διεθνώς ο Μαγιάτης και ο Μελιού για το έργο τους με το Ποσοτικό NMR.
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την ερευνητική του εργασία:
«Από ό,τι γνωρίζουμε, περιγράφουμε εδώ την πρώτη επικυρωμένη μέθοδο CE κατάλληλη για τον ταυτόχρονο, ποσοτικό προσδιορισμό της ολεοκανθάλης και της ολεακεΐνης στο ελαιόλαδο. Μέχρι στιγμής έχει αναφερθεί μόνο μία μέθοδος που πληροί αυτά τα κριτήρια (Karkoula, Magiatis et al., 2012). Σε σύγκριση με την τελευταία, η οποία χρησιμοποίησε ποσοτικό NMR, η μέθοδος CE είναι πολύ απλούστερη και οικονομικότερη, ενώ τα ποσοτικά αποτελέσματα είναι συγκρίσιμα και εξίσου αναπαραγώγιμα… Άλλες, πιο συμβατικές προσεγγίσεις, όπως η HPLC, απαιτούν μεγαλύτερο χρόνο ανάλυσης (40 έναντι 15 λεπτών) και διευκολύνουν τον προσδιορισμό μόνο της ολεοκανθάλης (Impellizzeri & Lin, 2006).»
Υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες ως προς το αν τα αποτελέσματα είναι πράγματι ακριβή και αναπαραγώγιμα, καθώς χρησιμοποιούν την HPLC ως μία από τις μεθόδους επικύρωσής τους. Η HPLC έχει ήδη αντικρουστεί από τον Magiatis σε μια μελέτη της μεθόδου HPLC και έχει δημοσιευτεί σε ένα επιστημονικό περιοδικό με κριτική επιτροπή. Με απλά λόγια, η ολεοκανθάλη και η ολεακεΐνη αντιδρούν με τη μεθανόλη ή/και το νερό που χρησιμοποιείται στην HPLC, προκαλώντας ανακριβείς μετρήσεις. Προκειμένου να λειτουργήσει η μέθοδος Skaltsounis CE, απαιτούνται καθαρή ολεοκανθάλη και ολεακεΐνη ως πρότυπα αναφοράς.
«Προσπαθούμε να παράγουμε καθαρή ολεοκανθάλη και ολεακεΐνη εδώ στο εργαστήριό μας. Σκοπεύουμε να τις καταστήσουμε τις πρώτες επικυρωμένες και αποδεκτές καθαρές μορφές ολεοκανθάλης και ολεακεΐνης», μου είπε ο Σκαλτσούνης.
«Άρα θα είστε ο προμηθευτής ολεοκανθάλης και ολεακεΐνης για όλες τις δοκιμές που θα διεξάγονται με αυτή τη νέα μέθοδο;», ρώτησα. «Ναι, φυσικά», απάντησε. «Έχουμε ένα άλλο εργαστήριο στα προάστια της Αθήνας, όπου διεξάγουμε επίσης την εργασία μας σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο», πρόσθεσε.
«Άρα, με τη μέθοδο CE θα είστε σε θέση να μετρήσετε την ολεοκανθάλη και την ολεακεΐνη προκειμένου να τεκμηριώσετε τον κανονισμό της ΕΕ;» ρώτησα. «Λοιπόν, δεν ξέρουμε ποιες να μετρήσουμε, επειδή αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου», εξήγησε.
Μου έδειξε ένα γράφημα που απεικόνιζε πώς η ολεοκανθάλη και η ολεακεΐνη επανέρχονται στην αρχική τους μορφή υδροξυτυροσόλης και τυροσόλης. «Αυτό απλά αποδεικνύει ότι η ολεοκανθάλη και η ολεακεΐνη είναι παράγωγα της υδροξυτυροσόλης και της τυροσόλης», παρατήρησα. Αλλά ο Σκαλτσούνης απλώς κούνησε το κεφάλι του.
Έγινε προφανές σε αυτόν τον δημοσιογράφο γιατί ο Σκαλτσούνης δεν θα ήθελε να εφαρμοστεί αυτός ο κανονισμός χρησιμοποιώντας τη μέθοδο μέτρησης NMR.
Η Ελλάδα βρίσκεται εν μέσω μιας διαρροής εγκεφάλων που αναγκάζει τους πιο λαμπρούς και ταλαντούχους επιστήμονες να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό. Αλλά η κατάσταση γίνεται χειρότερη. Η Ελλάδα φαίνεται να υποφέρει επίσης από διαρροή πνευματικής ιδιοκτησίας.
Η ελληνική επιστημονική κοινότητα συνεχίζει να καινοτομεί και να εφευρίσκει νέες μεθόδους, καθώς και ιδέες και ανακαλύψεις που μπορούν να κατοχυρωθούν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Αλλά τι γίνεται με αυτές; Πού πηγαίνουν; Ποιος παίρνει τα εύσημα και ποιος επωφελείται;
Έμαθα από έναν άλλο καθηγητή ότι ο Μαγιάτης είχε υποβάλει επίσημη καταγγελία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών σχετικά με ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που ο Σκαλτσούνης είχε καταχωρίσει στο γραφείο ευρεσιτεχνιών των ΗΠΑ σε συνεργασία με το κέντρο έρευνας για τον καρκίνο City of Hope στην Καλιφόρνια. Ο Μαγιάτης ισχυρίζεται ότι ήταν ένας από τους εφευρέτες, αλλά δεν αναφέρθηκε ούτε το όνομά του ούτε το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ρώτησα τον Μαγιάτη σχετικά με αυτό και επιβεβαίωσε ότι όντως υπέβαλε την καταγγελία.
Η καταγγελία που υποβλήθηκε εναντίον του Σκαλτσούνη σχετικά με τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας του Μαγιάτη και του Πανεπιστημίου Αθηνών βρίσκεται ακόμα σε κάποιο γραφείο. Δύο διαδοχικοί πρυτάνεις του Πανεπιστημίου δεν έλαβαν κανένα μέτρο για να διερευνήσουν την καταγγελία για επιστημονική ατασθαλία εναντίον του Σκαλτσούνη που υποβλήθηκε πριν από πάνω από ένα χρόνο. Παραμένει αναπάντητη και αδιευκρίνιστη, όπως τόσα άλλα πράγματα στην Ελλάδα.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο αδελφός του Σκαλτσούνη είναι δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ελλάδα. Έχει υποτεθεί ότι ίσως αυτός είναι ο λόγος της αδράνειας. Ίσως οι αρχές δεν είναι πρόθυμες να διερευνήσουν πιθανή παράβαση εναντίον του αδελφού ενός δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Έστειλα ένα αντίγραφο αυτού του άρθρου στους κ.κ. Μπόσκο, Τσιμίδου και Σκαλτσούνη, αλλά δεν έλαβα καμία απάντηση ή σχόλιο.
Το γεγονός είναι ότι η NMR δεν μετρά μόνο την ελαιοκανθάλη και την ελαιοακεΐνη, αλλά και μια σειρά άλλων φαινολικών ενώσεων, όλα με μία μόνο μέτρηση και μέσα σε 3 λεπτά. Δεν υπάρχει συνεχής ροή εσόδων από τη μέθοδο NMR για τους επιστήμονες που την ανακάλυψαν. Υπάρχει πληθώρα εξοπλισμού NMR που παραμένει αχρησιμοποίητος ή βρίσκεται σε πανεπιστήμια και ερευνητικά εργαστήρια διεθνώς. Δεν θα ήταν καλύτερο να τον αξιοποιήσουμε αντί να προσπαθούμε να αναπτύξουμε μια άλλη μέθοδο που μετρά μόνο δύο φαινολικές ενώσεις και απαιτεί την αγορά καθαρού ολεοκανθάλ και ολεακεΐνης;
Η ΔΟΕ πρόκειται να αποφασίσει ποια μέθοδο θα πρέπει να αποδεχτεί επίσημα για την ακριβή μέτρηση των επιμέρους φαινολικών ενώσεων στο ελαιόλαδο. Η απάντηση είναι προφανής.