Η παραγωγή ελαιολάδου επιστρέφει στην Πομπηία 2.000 χρόνια μετά την ηφαιστειακή έκρηξη
Υπουργοί και αγροτικές οργανώσεις δοκίμασαν τοπικό εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και επιτραπέζιες ελιές, προωθώντας παράλληλα την υποψηφιότητα της ιταλικής κουζίνας για αναγνώριση από τη UNESCO.
Τριακόσια πενήντα ελαιόδεντρα που διανθίζουν τον αρχαιολογικό χώρο της Πομπηίας, στη νότια Ιταλία, αποτελούν την πηγή του πρώτου ελαιολάδου που παράγεται στην αρχαία πόλη από την καταστροφική ηφαιστειακή έκρηξη που την έθαψε το 79 μ.Χ.
Κατά τη διάρκεια τελετής που πραγματοποιήθηκε στη βεράντα της Μεγάλης Παλαίστρας, ενός εντυπωσιακού χώρου στην καρδιά του αρχαιολογικού χώρου, αγροτικές οργανώσεις, ελαιοκαλλιεργητές και υπουργοί δοκίμασαν και γιόρτασαν το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο Pumpaiia, που πήρε το όνομά του από την πόλη.
«Αυτό το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο είναι ο καρπός μιας συνεργατικής προσπάθειας των ενώσεών μας και των φορέων του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας», δήλωσε στο Olive Oil Times ο Νικόλα Ντι Νόια, γενικός διευθυντής του συλλόγου παραγωγών ελαιολάδου Unaprol και πρόεδρος των υπηρεσιών αγροτικής υποστήριξης της αγροτικής οργάνωσης Coldiretti. «Σε όλη την πόλη, εκατοντάδες ελαιόδεντρα έχουν αποκατασταθεί».
Δείτε επίσης: Έκθεση τέχνης αναλογίζεται τον καταστροφικό αντίκτυπο της XylellaΟι ελιές εκτείνονται σε 66 εκτάρια στην ιστορική ρωμαϊκή πόλη, γεμίζοντας τις αυλές των αρχαίων σπιτιών της Πομπηίας και ορισμένους χώρους πρασίνου.
«Αυτή είναι μία από τις προκλήσεις. Για να συγκομίσουν τις ελιές και να φροντίσουν τα δέντρα, οι καλλιεργητές πρέπει να καλύψουν μια τόσο μεγάλη έκταση», είπε ο Di Noia.
Μετά την αποκατάσταση, τα ελαιόδεντρα κλαδεύτηκαν ανάλογα με τη θέση τους, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις ανάγκες της παραγωγής όσο και του τοπίου.
«Εκτός από τις ελιές, στην Πομπηία καλλιεργούνταν παλαιότερα διάφορα τοπικά φυτικά είδη. Όλα αυτά έχουν ανακτηθεί στο πλαίσιο του έργου αποκατάστασης», σημείωσε ο Ντι Νόια.
Τα ελαιόδεντρα της Πομπηίας περιλαμβάνουν δημοφιλείς ιταλικές ποικιλίες όπως το Moraiolo και το Leccino, αλλά πολλά προέρχονται από τοπικές ποικιλίες, οι οποίες είναι πολύ λιγότερο γνωστές.
«Υπάρχουν ελιές που συνδέονται στενά με την περιοχή, όπως οι Ravece, Ortice ή Carpellese», είπε ο Di Noia. «Το Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας δραστηριοποιείται πάντα στην έρευνα αρχαίων ειδών με στόχο όχι μόνο την ανάκτηση των δέντρων του, αλλά και την αναβίωση του μοναδικού δεσμού [της σύγχρονης Πομπηίας] με την ιστορία της».
«Υπάρχουν Domus, οι αυλές των οποίων έχουν αναστηλωθεί, όπου φυτά από εκείνες τις αρχαίες εποχές ευδοκιμούν και πάλι», πρόσθεσε.
Οι τοπικοί αγρότες και οι ενώσεις είναι υπεύθυνοι για το κλάδεμα των δέντρων και τη φροντίδα τους καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν, καθώς και για τη συγκομιδή και την επεξεργασία των ελιών.
«Όλο το ελαιόλαδο που παράγεται από αυτές τις ελιές γίνεται το μοναδικό εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο της Πομπηίας και επιστρέφεται στο Αρχαιολογικό Πάρκο», είπε ο Ντι Νόια. «Αυτή η πρωτοβουλία δεν έχει εμπορικό χαρακτήρα. Η σημασία της έγκειται στην προώθηση της ιστορικής σύνδεσης με τις ρίζες της Πομπηίας».
Οι αρχαίοι κάτοικοι της Πομπηίας κατανάλωναν άφθονο ελαιόλαδο, το οποίο παράγονταν μόνο εν μέρει από τοπικούς καλλιεργητές. Το μεγαλύτερο μέρος του ελαιολάδου εισάγονταν από περιοχές σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
«Το χρησιμοποιούσαν για πολλούς σκοπούς, όχι μόνο για κατανάλωση αλλά και για καθαρισμό ή καλλυντικά, κάτι τυπικό για εκείνη την αρχαία εποχή. Σκεφτείτε τη χρήση του ελαιολάδου ως καυσίμου. Οι λάμπες ελαιολάδου κάποτε φωτίζανε ολόκληρη την Πομπηία», είπε ο Ντι Νόια.
Η ανάκαμψη των ελαιόδεντρων έρχεται αμέσως μετά από παρόμοιες πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση της αρχαίας ελαιοκομικής κληρονομιάς άλλων αρχαιολογικών πάρκων στη χώρα.
Μεταξύ των παραδειγμάτων έργων αποκατάστασης είναι το ελαιόλαδο του Παλατίνου που παράγεται από τα δέντρα στο Πάρκο του Κολοσσαίου στη Ρώμη ή το ελαιόλαδο που παράγεται από χιλιάδες δέντρα που φυτεύτηκαν στη βίλα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, όχι μακριά από την ιταλική πρωτεύουσα.
«Αυτά είναι παραδείγματα ανάκαμψης που ελπίζουμε να εμπνεύσουν και άλλες πρωτοβουλίες για την καταπολέμηση της εγκατάλειψης των ελαιώνων σε ολόκληρη τη χώρα, όπως η πρωτοβουλία στα Απέννινα», δήλωσε ο Ντι Νόια.
Επίσης, προσφέρθηκαν επιτραπέζιες ελιές στους Ιταλούς υπουργούς στη βεράντα της Μεγάλης Παλαίστρας.
«Οι κάτοικοι της Πομπηίας κατανάλωναν με μεγάλη όρεξη επιτραπέζιες ελιές», είπε ο Ντι Νόια. «Υπάρχουν αρχαιολογικές επιγραφές που περιγράφουν λεπτομερώς τη χρήση των επιτραπέζιων ελιών. Βρέθηκαν συνταγές για την παραγωγή τους».
«Εκείνη την εποχή, φυσικά, παρήγαγαν επιτραπέζιες ελιές μόνο με φυσικές μεθόδους», πρόσθεσε. «Ακόμα κι αν δεν καλλιεργήθηκαν στην Πομπηία, οι επιτραπέζιες ελιές που παρουσιάσαμε στην εκδήλωση είναι ο καρπός της ίδιας αρχαίας προσέγγισης. Αντίθετα, είναι πικρές φυσικές επιτραπέζιες ελιές, γεμάτες αντιοξειδωτικά».
Η γιορτή στην Πομπηία έρχεται την ώρα που η ιταλική κυβέρνηση επιδιώκει να προωθήσει την κουζίνα της ως υποψήφια για ένταξη στον Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
«Η αλυσίδα παραγωγής τροφίμων και οίνου αποτελεί μέρος της ιταλικής κληρονομιάς», δήλωσε ο Γεννάρο Σαντζουλιάνο, υπουργός Πολιτισμού, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. «Η πολιτιστική και γαστρονομική παράδοση αποτελεί ευκαιρία για κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη».